يا مَنْ فِي الْأَرْضِ آياتُهُ

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن

چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ی ویران من

تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان
تا نسیم از سوی گل با من بیا دامن کشان

چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی
چون سرشکم در کنار بنشین، نشان سوز نهان

بازا ببین در حیرتم، بشکن سکوت خلوتم
چون لاله ی تنها ببین بر چهره داغ حسرتم

ای روی تو آئینه ام عشقت غم دیرینه ام
بازا چو گل در این بهار، سر را بنه بر سینه ام

شاعر: بیژن ترقی

حتما بشنویدش، با صدای: غلامحسین بنان

توضیح نوشت: بعضی آهنگ ها و بعضی صداها هم هستند که یک جور خاصی برایت عزیز اند، یک جور خاصی دلنشین و دوست داشتنی اند، یک جوری که هربار که بشنوی شان، خوش ت بیاید، که حتی دلت بخواهد برای خواننده اش فاتحه ای بفرستی، آن‏قدر که خوب خوانده اند... دلت یک جور خاصی بشود از شنیدن شان و بگذاری چندباره و چندباره بخوانند و بشنوی و حتی بخواهی دیگران را در این شنیدن همراه و شریک کنی.
یکی از این آهنگ ها، همین آهنگ بالاست که استاد غلامحسین بنان با آن صدای رسا و دلنشین خوانده... که فوق العاده است... حتی وقتی خوانده شده اش بدون موزیک متن را میشنوم و فقط صدای خود جناب بنان است، کلی سر ذوق میآیم، احسنت میگویم به صدایش و آخر هم دلم میگیرد که دیگر نیست...
خوب بودنِ شعر هم که جای خود دارد... راستی چه قدر خوب بوده که شعر درست و حسابی میخواندند.... حقیقتاً که شعر این آهنگ هم یک جور خاصی خوب است... این فراز و فرودهایش، این امید ضمنی و آرزوی کسی که چندان شرایط خوبی ندارد، حس هم ذات پنداری خوبی به آدم می دهد شاید...
این تصویر هم که آورده ام، اول بار که دیدم، کاملا حس و خواسته آن بخش شعر که عنوان کردم را برایم در ذهن آورد.
خلاصه که این آهنگ از دوست داشتنی ترین آهنگ هایی ست که سراغ دارم.
باشد به عنوان بهارانه امسال این وبلاگ، در نیمه اردیبهشت ماه و نیمه راهِ بهار :)